6am9pm

ผมจำได้แม่นเลยครับ กับแค่เรื่องยุงตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง

ที่มันบินวนเวียนหึ่งๆๆ อยู่ที่ข้างๆ หู

มันกัดผมที่แก้มซ้าย

ปลายประสาทของผมเตือนให้ตบยุงตัวนั้นซะ

แต่สมองผมสั่งงานต่อ...

ถ้าตบตอนนี้มันอาจจะบินหนีทัน

รออีกนิดดีกว่า...

ให้มันกินเลือดผมจนตัวมันหนักขึ้นอีกนิด เวลาตบมันจะได้หนีไม่ทัน . . . .

 

อืมม น่าจะได้เวลาแล้ว . . .

 

เพี๊ยะ...

 

ผมตบยุงเต็มแรง เพราะแสนจะรำคาญที่มันมาบินวนอยู่ข้างๆ หู

ในเวลาที่ผมต้องคำนวณโครงสร้างอาคารสูงแห่งหนึ่งก่อนที่จะเซ็นรับรองเพื่อเร่งจะสร้างก่อนสิ้นปีนี้

 

...

...ยุงตัวนั้นไม่ตาย มันดูดเลือดผมจนเต็มพุง

แล้วค่อยๆบินจากไปอย่างช้าๆ แก้มซ้ายของผมชาเล็กน้อย

และผมก็ไม่ได้สนใจจะตามไปตบยุงที่บินแกว่งๆ อย่างช้าๆ ตัวนั้น

ผมมีงานต้องทำต่ออีก...

...

...

...

กลิ่นกาแฟลอยเข้ามาในห้องทำงาน แป้งถือกาแฟกลิ่นกรุ่นนั้นเข้ามา

ผมไม่แน่ใจนัก ว่าหลังจากได้กลิ่นนั้น

ผมตื่นตัวกับอะไรเป็นอันดับหนึ่ง

 

ระหว่าง

กาแฟหวานๆ หรือ... แป้งกับรอยยิ้มหวานๆ หรือ...ลิ้มรสกาแฟหวานๆ บนตัวแป้ง . . . .

 

งานผมเร่งมาก

ด้วยเหตุผลนี้ ผมเลยเลือกกาแฟและส่งยิ้มหวานคืนให้แป้ง...

 

เธอกลับไปนอน

ส่วนผมยังนั่งจมจ่อมกับกองแบบบนโต๊ะกับโคมไฟที่ยังคงอยู่เป็นเพื่อนผมจนเช้า . .

 

ผมคิดจะมีลูกกับเธอหลังจากจบงานชิ้นนี้

แป้งมีลูกยาก

 ผมเองก็ไม่อยากให้เธอเหงาอยู่ที่บ้านหลังใหญ่นี่เพียงลำพัง

แต่ผมก็ยังไม่ทันได้บอกเธอเลย

 

 

อืม...เธอมีอะไรที่ยังไม่ได้บอกผมบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้

 

 

 

นั้นสินะ คุณคงเริ่มสงสัยว่า...

 

ยุงตัวเล็กๆตัวนั้น มันมาเกี่ยวอะไรกับครอบครัวเล็กๆ แสนสุขของผม

 

ผมคิดว่ายุงตัวนั้นมันมีเหตุผลของมันที่จะมาดูดเลือดจากผม

 

เพื่อลูกที่กำลังจะเกิดของมันไงล่ะ มันคงไม่ได้ตั้งใจทำให้ผมเจ็บ

คุณก็รู้นี่ ยุงมันจะหลั่งสารชนิดหนึ่งให้คนที่มันดูดเลือดไม่รู้สึกเจ็บเวลาโดนกัด

…

...

...

...

...

...

...

คืนนี้ผมก็ได้ยินเสียงเดิมๆ ที่รอดออกมาจากห้องนอนของผมกับแป้ง

เสียงร้องไห้ของเธอ สองสามคืนมาแล้ว ผมอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเธอ...

ผมจะทำยังไงดี....

ผมอยากบอกเธอว่า ผมมีทางไปของผมหลังจากวันนี้...

ถ้าผมไม่ต้องห่วงเธอมากอย่างที่เป็นอยู่

ตอนที่ผมเห็นแป้งกระซิบบอกกับรูปของผมว่าเธอกำลังจะมีเด็ก

ผมอยากเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ...

แต่เธอก็ไม่รู้สึกถึงไออุ่นของผมอีกแล้ว

...

...ผมจะไปรอคุณครับแป้ง แล้วเราจะพบกันอีก...

...

...

ไข้เลือดออก...พรากผมไปจากคุณได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น

...

...

...

ยุงตัวนั้นไม่ได้ตั้งใจทำให้ผมเจ็บ แต่มันทำไปแล้วโดยไม่รู้ตัว... 

ถ้ามันรู้ว่าต้องเป็นแบบนี้  มันจะอยากขอโทษผม... 

หรือขอโทษลูกของมันที่จะไม่ได้เกิดมา ถ้าไม่ได้กินเลือดผมกันนะ

 

 

 

แป้ง...ผมขอโทษ...ที่ไม่ได้ตบยุงตัวนั้นซะ

 

 

 

((ที่รักคะ...แป้งขอโทษ  ทั้งๆ รู้ว่าคุณจะต้องเป็นห่วง  ถ้าแป้งยังมัวแต่อ่อนแออยู่แบบนี้  ...แล้วพบกันอีกค่ะ...))